Na Vietnam zijn we doorgereden naar Cambodja. De tijd vliegt voorbij in elk land, maar voordat we Vietnam uitgaan, gaan we nog koffie drinken bij het koffietentje van de schoonfamilie van Kim (bekend van de foto waarop een naakt meisje met de armen wijd naar de fotograaf toe rent na een aanval van de amerikanen in Vietnam). Zij is zelf uiteindelijke Vietnam 'uitgevlucht' en woont nu in Canada, want na de oorlog werd ze 'misbruikt' door de regering als soort van symbool van de wreedheden. De schoonfamilie heeft een minnie koffie tentje waar je haar eigen docu kan zien en het verhaal van de journalisten. De oorlog is al lang voorbij, maar dit achtervolgt haar haar hele leven want de pijn blijft.....
Na de nodige stempels bij de douane en volgende wachtrij en stempels en controles en controle, rijden we Cambodja in. Geen idee wat hiervan te verwachten, maar het is al meteen duidelijk dat de mensen het hier een stuk minder breed hebben. De stenen huizen worden alweer vervangen door bamboe/ houten hutjes en er is meer rotzooi langs de weg. De mensen zijn veel donkerder en groter/ breder dan de Vietnamezen en zijn (later verteld door de gids) te herkennen aan hele lange oorlellen (en ja...hij had inderdaad lange grote oorlellen). De tropische jungle komt weer terug, stoffige zandwegen en een snelheidslimiet zoals in Vietnam is er ook niet, want hij rijdt lekker hard door (ben blij dat ik hier niet op mijn fietsje of brommertje rij, want je wordt van de weg geduwd). We moeten met de ferry over en we mogen uit de bus, zolang we maar op hetzelfde pontje gaan als de bus. De dames en kinderen met eten op hun hoofd komen je tegemoet, maar het is me toch een stoffig, vies zooitje (vnl. door al het donkerrode zand en de vele mensen die hier snel wat snacken voordag ze overgaan). De ferry op mogen wij als toeristen decadent op de brug bij de kapitein en dit geeft wel een mooi uitzicht over de rivier en Cambodja...........arm, heel arm.... Langs de rivier huisjes van golfplaten waarvan ik me afvraag of ze niet zo in het water vallen. Schijnbaar was dit land rond 1990 het armste land van de wereld en dat is te zien.
De weg vervolgt naar de miljoenen stad Phnom Penh met een zeer vrolijke gids, die een beetje over Cambodja vertelt. Hij werkt eigenlijk in het leger, maar krijgt maar 40 dollar per maand, dus verdient bij als gids. Hij vertelt ook wat hij heeft meegemaakt tijdens de rode Khmer (net na de Vietnam oorlog) en dat is onvoorstelbaar. Eigenlijk het hele land een concentratiekamp waar de kinderen gescheiden werden van de ouders voor brainwashing. Alles voor het communisme en 2 eetlepels rijst als maaltijd. 2 miljoen mensen zijn omgekomen door doden of verhongeren....... Toen ik geboren werd was dat nog in volle gang. We zullen het ook nooit leren.............
Phnom Penh is een grote stad en niet de minst gevaarlijke stad, maar na al die verhalen geef ze eens ongelijk. Zoveel armoede, straatkinderen en de mensen zijn nog in de survival mood..... pakken wat je pakken kan, want voordat je het weet is het weer ellende! Na de Khmer waren er de Vietnamezen en pas tegen de negentiger jaren, is het land weer in staat geweest om wat op te gaan bouwen. 's Avonds gaan we dan ook maar met de tuc tuc naar de rivier om wat te eten en de hotelkluis wordt volgeladen. Neem je geld mee, dan onder je kleren in je broek en er is niks aan de hand.... De tuc tucs zien er een beetje uit als efteling wagentjes, leuke vrolijke kleuren en je kan er met zijn vieren in. De tuc tuc mannen zijn vrolijk en in voor een grapje en komen ons weer ophalen na het eten. De rivier is vol met toeristen restaurantjes, maar we hebben gegeten bij een restaurantje wat gerund wordt door/ voor straatkinderen. Hier worden ze getraind en krijgen ze een toekomst in een hotel of iets dergelijks. We hebben er echt heerlijk gegeten en nog voor het goede doel ook!
De volgende dag gaan we naar de killing fields, die vlakbij de stad liggen. Iedereen die maar een gevaar was voor het communisme werd gedood. Oftewel alle intelligente mensen (dus mensen met een bril opgepast); bril/ vreemde talen/ opleiding/ ambtenaren...... zijn hier omgekomen. Jong, oud, man, vrouw maakt niet uit. Nu een probleem want het opleidingsniveau van de mensen hier is dus nog zeer beperkt, want niemand werd opgeleid. Je loopt er tussen massagraven en onder het zand van de paden loop je nog op botten en kleren want er is nog zoveel niet opgegraven. En dat allemaal 29 jaar geleden nog... Daarna naar de gevangenis, die even gruwelijk is en waar gemarteld werd voor de meest onzinnige bekentenissen..........1/3 de van de bevolking.....
's Middags een wat vrolijker programma nl. het keizerlijke paleis. Hoe arm de stad is en hoe armzalig de flats zijn, des te mooier is het paleis en de omliggende tempels. Een en al pracht en praal, gebouw na gebouw. Grote golvende daken, goud, versieringen, tuinen, rust (en toeristen)....
